.

.
Paisani in anda pà a fiera di u Niolu. LC Canniccioni v 1910

26/07/26

Sarratu fora

  Sarratu fora è un numignulu. Indi i tempi agnunu t'aviva u soiu. In paesi, ci n'aghju cuntatu più di 200. Sarratu fora (ma libaru in drentu !) è u nomi di una passioni, quidda d'un paesi, u meiu, u vostru. A passioni pà ssi petri oghji tralasciati. Sarratu fora sarà un locu pà di dì a passioni di i nostri vecchji e di l'amichi spariti, spapersi, incarciarati ind'i ritorti di i sò fatti d'oghji ch'eddi sighini beddi o brutti. Emi à pruvà à fà un bloggu paisanu. Un locu dedicatu à a lingua corsa (d'oghji e d'arimani). A Corsica di tandu un era micca un paradisu. A Corsica di tandu era. Eiu sogu di stu tempu, basta, e ghjungu dà culà... (Nb: Pà suvità, in cundizioni, u filu di stu bloggu, o lettori che tu sei, vai e cerca prima u bigliettu (post/postu) di u 2011 e ricoddi in darretu, insin'à oghji. Fatu ch'eddu è, leghji agna ghjornu chi vena u postu novu, s'eddu ci n'è unu. S'eddu un ci n'è micca, tandu rileghjiti un anzianu s'edda ti piglia a brama). 


Ti ringriaziu e ti salutu cù la zucca e cù l'imbutu. Sf 

Trenu (1)

 M’arricordu u ghjornu, u listessu ghjornu, anni è anni in daretu. Sarani statu tre ori di u dopu meziornu, u trenu filava, direzzioni nordest. 

Avaria piuvitu quiddu ghjornu ?

Pigliu è mettu a manu ind’a stacca di a marzina, è mi veni un picculu bigliettu (una paperola) scrittu à "l’encre bleue": paroddi definitivi à suldà tuttu una vita, a crideti voi: tre paroddi, un mot chi vi sviani un omu decisu ?

Fù cusì, tali è quali.

Aviva missu u dittu mignulu indi u cori è pudiva sanguinà a piaga, pudiva.

Chi tanti sussuri di l’api, di maghju, nantu à l’arburi fiuriti ???*

Josep Mirabent Gatell 1850, circa

(*Cusì m’aviva contu à Lejean)

01/04/26

Orme sanguine (2)

U crucifissu, fasciatu d'un linzolu rossu, era statu postu à pedi à l'altari. Sarà quì u misteru di ciò che no campemi ? Una vita straziata, fatta di qualchi mumenti di lumi e pò u bughjiconi par sarrà u tuttu. 

U "lumibughju" era cusì chi l’amicu Talamascu aviva chjamatu una notti di bumbardamenti trà u bughju di i transcè e u lumi di sti fusei à accenditi di fosforu chi iluminavini u campu di battaglia. 

E Lejean, carti in manu, chi circava a capiscia qualcosa : "Là-bas, ça vient de là-bas. De là-bas et de là..." 

Noi, à mezu ! Megliu cusì cà peghju...



 

16/03/26

À P.

À tè, l'amicu caru, oghji sparitu, chi sè sempri indi u cori meu. 

"L'acra lingua di i morti si ripiglia sempri, indi una prumessa di vazzina". Andrée Chedid